افزایش تلفات ترور در ساحل بوندی به ۱۶ نفر پس از درگذشت اوا گلر
اوا گلر، بازمانده ۹۰ ساله هولوکاست که در جریان حمله مسلحانه به جشن حنوکا در ساحل بوندی سیدنی در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۵ به‌شدت مجروح شده بود، شب گذشته در بیمارستانی در سیدنی چشم از جهان فروبست؛ خبری که توسط جنبش مبارزه با یهودستیزی و Jewish News Syndicate گزارش شده است. با مرگ او، نزدیک به یک سال پس از حمله دو فرد مسلح به این گردهمایی عمومی یهودیان، شمار قربانیان تاییدشده این تیراندازی جمعی به ۱۶ تن افزایش یافت.
بر اساس گزارش The Epoch Times، گلر ماه‌ها با عفونت‌های پیاپی و عوارض وخیم جسمانی ناشی از جراحات گلوله در جریان این یورش دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ حمله‌ای که در ابتدا ۱۵ کشته و حدود ۴۰ زخمی بر جای گذاشته بود. پلیس نیوساوث‌ولز تایید کرد که از درگذشت گلر در بیمارستانی در حومه شرقی سیدنی مطلع شده است و کارآگاهان در هماهنگی مستقیم با دفتر پزشکی قانونی، در انتظار ارزیابی‌های تکمیلی هستند.
ایستادگی در برابر پیش‌بینی‌های پزشکی پس از نجات از هولوکاست
زندگی گلر با تاب‌آوری چشمگیری در برابر آزار و شکنجه‌های توتالیتر و خشونت‌های شدید همراه بود. همان‌طور که جنبش مبارزه با یهودستیزی ثبت کرده است، او از هولوکاست جان سالم به در برد و در کودکی از مجارستان به استرالیا مهاجرت کرد، در حالی که JNS خاطرنشان ساخت که وی در دوران هولوکاست از رومانی گریخته و شمار زیادی از بستگانش را در این نسل‌کشی از دست داده بود، تا اینکه در نهایت زندگی و خانواده خود را در استرالیا از نو بنا نهاد. خاخام آرون ماس از کنیسه نفش در ساحل بوندی که گلر در آن حضور می‌یافت، بیان کرد که او اندوه از دست دادن همسرش را نیز در سنین نسبتاً جوانی تاب آورده بود.
پس از تیراندازی دسامبر ۲۰۲۵، کادر درمان در ابتدا هشدار داده بودند که گلر به دلیل شدت جراحات وارده ناشی از شلیک گلوله‌ها دیگر هرگز قادر به راه رفتن نخواهد بود. با این حال، به گزارش جنبش مبارزه با یهودستیزی و JNS، گلر اراده‌ای شگفت‌انگیز از خود نشان داد، توانایی راه رفتن را بازیافت و توانست نودمین سالروز تولدش را در اوایل سال جشن بگیرد. گرچه او پس از حمله بارها بستری شد و بیشتر اوقات در بستر بیماری بود، خاخام ماس اشاره کرد که وی روحیه مثبت خود را حفظ کرده بود؛ هم‌زمان، مرکز حَباد بوندی یادآور شد که او نزدیک به دوازده ماه با درمان‌های بیمارستانی و عوارض ناشی از این کشتار دست‌وپنجه نرم کرد.
حمله تروریستی و روند رسیدگی قضایی
مقامات استرالیایی رسماً یورش ساحل بوندی را به عنوان یک حمله تروریستی یهودستیزانه طبقه‌بندی کرده‌اند. بر اساس جزئیات ارائه‌شده از سوی پلیس که در گزارش‌های JNS و The Epoch Times بازتاب یافته، دو مهاجم به نام‌های ساجد اکرم ۵۰ ساله و پسرش نوید اکرم ۲۴ ساله شناسایی شده‌اند که به گفته مقامات، تحت تأثیر گروه تروریستی داعش دست به این اقدام زدند. فرد مسلح مسن‌تر در صحنه درگیری به ضرب گلوله ماموران پلیس کشته شد، در حالی که نوید اکرم بازداشت شد و هم‌اکنون با ۱۵ فقره اتهام قتل، ۴۰ فقره اقدام به قتل و اتهام تروریسم در بازداشت به سر می‌برد.
این حمله مرگبارترین تیراندازی جمعی استرالیا طی دهه‌های اخیر به شمار می‌رود و دولت نیوساوث‌ولز را بر آن داشت تا برای مقابله با جرایم ناشی از نفرت و خشونت‌های افراط‌گرایانه، یک واحد واکنش سریع پلیس را به‌طور دائم مستقر سازد. به گزارش JNS، کمیته تحقیق مورد حمایت دولت پیرامون یهودستیزی و انسجام اجتماعی، پس از ۶۲ روز جلسات استماع و اخذ شهادت از بیش از ۳۴۰ شاهد، قرار است یافته‌های نهایی خود را در ۱۸ دسامبر ارائه دهد.
واکنش جامعه و رهبران ملی
درگذشت گلر موجی از اندوه و محکومیت را در میان جامعه یهودی و رهبران سیاسی استرالیا به همراه داشت. آرسن استروفسکی، وکیل حقوق بشر استرالیایی-اسرائیلی که خود از حمله بوندی جان سالم به در برده است، در شبکه‌های اجتماعی ضمن سوگواری برای گلر به عنوان شانزدهمین قربانی این حمله، فقدان او را فاجعه‌بار خواند. سفارت اسرائیل در استرالیا نیز با صدور بیانیه‌ای مراتب حزن عمیق خود را ابراز کرد و یادآور شد که گلر از وحشت هولوکاست رهایی یافت و زندگی‌اش را در استرالیا ساخت، اما دهه‌ها بعد هدف تروریسم یهودستیزانه قرار گرفت.
آنتونی آلبانیزی، نخست‌وزیر استرالیا، مراتب تسلیت خود را به خانواده گلر و جامعه یهودی ابراز داشت و تأکید کرد که او باید می‌توانست حنوکا را در آرامش و امنیت جشن بگیرد، نه اینکه زندگی‌اش بر اثر یک اقدام تروریستی از هم بپاشد. آنگوس تیلور، رهبر اپوزیسیون استرالیا، نیز اظهار داشت که جان باختن گلر بر اثر جراحاتش، اندوه ناشی از هولناک‌ترین حمله تروریستی در خاک این کشور را دوچندان کرده است. رابرت گرگوری، مدیر اجرایی انجمن یهودیان استرالیا، در گفتگو با The Epoch Times تاکید کرد که مرگ گلر نشان می‌دهد پیامدهای این حمله پایان نیافته است و ابعاد فاجعه را نمی‌توان صرفاً با شمار قربانیان در همان روز نخست حادثه سنجید.