هدف قرار دادن ارتباطات حزب‌الله با حقوق بین‌الملل منطبق بود؛ زیرا این دستگاه‌ها تجهیزات نظامی مورد استفاده رزمندگان بودند و بدین ترتیب اصول ضرورت، تفکیک و تناسب رعایت شده است.

اتهاماتی مبنی بر اینکه عملیات علیه شبکه ارتباطی حزب‌الله مصداق جنایت جنگی است، معیارهای تثبیت‌شده حقوق بین‌الملل بشردوستانه را نادیده می‌گیرد. همان‌طور که در اسناد Jewish Virtual Library آمده است، هدف قرار دادن پیجرها و بی‌سیم‌ها اصول بنیادین حاکم بر درگیری‌های مسلحانه، به‌ویژه ضرورت نظامی، تفکیک و تناسب را برآورده ساخت. بر اساس قوانین جنگ، ابزارها و پرسنلی که به وظایف نظامی اختصاص داده می‌شوند، هرگونه مصونیت غیرنظامی را از دست داده و به اهداف مشروع نظامی بدل می‌گردند.

ضرورت نظامی و متوقف کردن حملات راکتی

ضرورت نظامی این اقدام مستقیماً ناشی از حملات مستمر علیه شمال اسرائیل بود. بر اساس گزارش Jewish Virtual Library، حزب‌الله بیش از ده ماه پیوسته و بی‌هدف آتش راکتی گشوده بود که به کشته شدن ده‌ها غیرنظامی و آوارگی ده‌ها هزار تن از ساکنان انجامید. از کار انداختن دستگاه ارتباطات داخلی دشمن، راهبردی مؤثر و سنجیده برای کاستن از توانایی این گروه در برنامه‌ریزی و اجرای بمباران‌های فرامرزی دیگر بود.

در گزارش تحلیلی آرسن اوستروفسکی، جان اسپنسر و مارک گلدفدر در نشریه Newsweek اشاره شد که حزب‌الله بیش از ۸,۵۰۰ راکت به سوی قلمرو اسرائیل شلیک کرده بود که به کشته شدن ۴۷ نفر—از جمله ۱۲ کودک در حمله راکتی ماه ژوئیه به مجدل شمس—و آوارگی بیش از ۸۰,۰۰۰ شهروند اسرائیلی انجامید. در چنین فضای امنیتی، از میان بردن زیرساخت‌های فرماندهی یک طرف متخاصم در میدان جنگ، یک هدف نظامی اضطراری بود و کاملاً در چارچوب حق قانونی دفاع مشروع از خود قرار داشت.

اصل تفکیک میان رزمندگان و افراد تحت حمایت

اصل تفکیک تصریح می‌کند که نیروهای نظامی باید عملیات خود را منحصراً علیه رزمندگان و اهداف نظامی هدایت کنند. به ثبت Jewish Virtual Library، مواد منفجره تنها در دستگاه‌هایی تعبیه شده بود که حزب‌الله آنها را اختصاصاً برای نیروهایش تهیه کرده بود تا از نظارت‌های اطلاعاتی بگریزد؛ این امر تضمین می‌کرد که تنها وابستگان به تشکیلات تروریستی این وسایل را حمل کنند. طبق قوانین بین‌المللی، هرگاه تجهیزاتی ماهیت کاملاً غیرنظامی خود را از دست داده و مستقیماً در توان نبرد دشمن به کار روند، هدف قرار دادن آن‌ها کاملاً مجاز است.

آلن درشوویتز، حقوق‌دان برجسته، در یادداشتی در The Hill خاطرنشان کرد افرادی که به عضویت حزب‌الله درمی‌آیند، به آن کمک می‌کنند یا نقشی فعال در آن دارند، طبق حقوق بین‌الملل رزمنده محسوب می‌شوند. رزمندگان در هر مکانی که باشند هدف مشروع قلمداد می‌شوند و نیازی به اثبات درگیری مستقیم یا آتش خصمانه از سوی آنان در لحظه دقیق هدف‌گیری نیست. افزون بر این، تحلیل منتشرشده در Newsweek اشاره می‌کند که بر اساس ماده ۵۲ پروتکل الحاقی اول کنوانسیون‌های ژنو، تجهیزاتی که برای هماهنگی‌های نظامی تهیه و به‌کارگیری شوند دیگر از مصونیت غیرنظامی بهره‌مند نبوده و این دستگاه‌های ارتباطی سفارشی، اهداف معتبری هستند.

تناسب و اقدامات احتیاطی

بر اساس حقوق بشردوستانه، عملیاتی که در آن احتمال آسیب جانبی به غیرنظامیان می‌رود، مادامی که آسیب تصادفی مورد انتظار در قیاس با مزیت نظامیِ ملموس پیش‌بینی‌شده مفرط نباشد، مشروع باقی می‌ماند. آلن درشوویتز در The Hill تأکید کرد هرچند در محیط‌های شهری که تروریست‌ها در میان مردم پنهان می‌شوند، صفر کردن خسارات جانبی ناممکن است، اما نسبت تلفات غیرنظامیان در انفجار پیجرها در مقایسه با شمار رزمندگان از کار افتاده، به‌ویژه با معیارهای نبردهای سنتی شهری، به طور چشمگیری پایین‌تر بوده است.

همان‌طور که در Jewish Virtual Library تأکید شده، هرگونه آسیب تصادفی به غیرنظامیان اساساً از شیوه تعمدی حزب‌الله در استقرار نیروهایش در میان جمعیت غیرنظامی و در مراکز پرجمعیت شهری ناشی شد. تحلیل‌گران در Newsweek گزارش دادند که از میان حدود ۴,۰۰۰ نیروی شبه‌نظامی مجروح، تنها شمار بسیار اندکی غیرنظامی آسیب دیدند؛ امری که نشان می‌دهد این عملیات با وجود پایبندی کامل به استانداردهای حقوق بین‌الملل، به دقتی بی‌سابقه دست یافته است.