ریشه‌های ادعای حملات هدفمند در مارسی
در اواسط اکتبر ۲۰۲۶، ناآرامی‌های مدنی سراسری در اعتراض به افزایش هزینه‌های زندگی و مطالبات شهری، فرانسه را فرا گرفت و صدها هزار معترض را به خیابان‌ها کشاند. با وجود اینکه بخش‌های عمده‌ای از تظاهرات مسالمت‌آمیز بود، عناصر تندرو و گروه‌های فرصت‌طلب به شکلی خشونت‌آمیز با پلیس درگیر شدند، به ساختمان‌های اداری دولتی حمله کردند و به ویترین مغازه‌ها در پاریس، لیون، لیموژ و مارسی آسیب رساندند. در میانه این هرج‌ومرج، شایعه‌ای تأییدنشده در رسانه‌های جمعی و شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد که ادعا می‌کرد آشوبگران در مارسی به فهرست‌هایی از پیش تهیه‌شده از کسب‌وکارهای متعلق به یهودیان دست یافته‌اند و با به آتش کشیدن سازمان‌یافته آن‌ها، تعمداً مغازه‌های مجاورِ متعلق به مسلمانان را هدف قرار نداده‌اند.
این ادعا پس از آنکه برخی تحلیل‌های رسانه‌ای به هماهنگی‌های پشت‌پرده در تخریب اموال تجاری در مناطق اصلی خرید مارسی اشاره کردند، به‌طور چشمگیری مورد توجه قرار گرفت. پست‌های شبکه‌های اجتماعی نیز به سرعت این روایت را بازنشر کرده و تخریب اموال را نه به عنوان بخشی از موج گسترده‌تر ناآرامی‌های شهری و جرائم فرصت‌طلبانه، بلکه به عنوان یک پوگروم سازمان‌یافته و عمدی علیه جامعه یهودیان این شهر بازنمایی نمودند.
تخریب‌های کورکورانه و یافته‌های نهادهای انتظامی
تحقیقات رسمی پلیس فرانسه و ارزیابی‌های میدانی رهبران جامعه مدنی، به سرعت این ادعا را که آشوبگران با در دست داشتن فهرست‌های هدفمند یا با انگیزه‌های فرقه‌ای عمل کرده‌اند، رد کرد. گزارش‌های بخشداری پلیس بوش دو رون و مقامات شهرداری مارسی تأیید کرد که خسارات وارده به مرکز شهر گسترده، فرصت‌طلبانه و کاملاً کورکورانه بوده است. واحدهای تجاری در امتداد شریان‌های اصلی خرید، از جمله خیابان پارادیس (Rue Paradis) و مناطق تجاری پیرامون آن، نه بر اساس پیشینه قومی یا مذهبی مالکان، بلکه عمدتاً بر پایه در دسترس بودن کالاهای گران‌قیمت غارت شدند.
طبق گزارش‌های خبری درباره این ناآرامی‌ها، غارتگران به بوتیک‌های لوکس، جواهرفروشی‌ها، فروشگاه‌های بزرگ و نانوایی‌ها در سراسر مارسی حمله بردند. آشوبگران به‌هیچ‌وجه بازرگانان یهودی را به صورت گزینشی هدف نگرفتند، بلکه واحدهای صنفی متنوعی از جمله بوتیک هرمس (Hermès) و فروشگاه‌های خرده‌فروشی متعددی را هدف قرار دادند که نشان می‌دهد انگیزه آن‌ها فرصت‌طلبی مادی بوده و نه اهداف ایدئولوژیک. هم‌زمان، معترضان خشم خود را متوجه نمادهای حاکمیتی کردند؛ به طوری که به یک ایستگاه پلیس محلی حمله برده و برای مدتی کوتاه وارد ساختمان شهرداری مارسی شدند، به اموال شهری خسارت زدند و نمادهای آنارشیستی را روی دیوارها اسپری کردند.
تکذیب رسمی رهبران جامعه یهودی
نهادهای وابسته به جامعه یهودیان فرانسه نیز مستقیماً به رد این روایت جعلی پرداخته و آن را شفاف‌سازی کردند. برونو بنجامین، رئیس شعبه مارسی-پرووانسِ شورای نمایندگی نهادهای یهودی فرانسه (CRIF)، تصریح کرد که کسب‌وکارها بدون هیچ‌گونه تبعیضی هدف قرار گرفتند و ادعاهای مربوط به وجود فهرست‌های سازمان‌یافته یا آتش‌سوزی‌های عمدی ضدیهودی کاملاً بی‌اساس است. نهادهای امنیتی جامعه یهودی، از جمله سرویس حفاظت از جامعه یهودی (SPCJ)، اوضاع را از نزدیک زیر نظر داشته و تأیید کردند که هرچند چندین کسب‌وکار متعلق به یهودیان متأسفانه در جریان غارت‌های گسترده مرکز شهر مارسی دچار خسارت شدند، اما آشوبگران هرگز با در دست داشتن فهرست به سراغ آن‌ها نرفته بودند.
رهبران جامعه و ناظران شهری تأکید کردند که یکی دانستن ناآرامی‌های گسترده مدنی و سرقت‌های فرصت‌طلبانه با یک حمله سازمان‌یافته علیه کسب‌وکارهای یهودی، هم ماهیت واقعی خشونت‌های خیابانی را تحریف می‌کند و هم اهمیت مقابله جدی با ضدیهودیتِ واقعی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. با اینکه مقامات فرانسوی همچنان در برابر تهدیدات ضدیهودی هوشیار هستند، اسناد انتظامی و گزارش‌های نظارتی جامعه مدنی نشان می‌دهد که آسیب به اموال در مارسی ناشی از شورش‌های کور شهری بوده که اصناف جوامع گوناگون را متأثر ساخته است، نه یک کارزار سازمان‌یافته فرقه‌ای.